Διαβάζω πολύ συχνά τις συγκρίσεις με το ότι λίγοι άνθρωποι κατέχουν τον πλούτο του πλανήτη και ότι θα πρέπει να γίνει η εξισορρόπηση μεταξύ φτωχών και πλούσιων. Η διαίρεση που γίνεται είναι απλή, 7 δισεκατομύρια είμαστε στον πλανήτη, τόσος ο ετήσιος τζίρος ή πλούτος του πλανήτη, άρα το 50% ανήκει στο 1% του πληθυσμού (ενδεικτικά τα νούμερα).

Αναρωτιέμαι πότε; πότε στην ανθρώπινη ιστορία δεν ίσχυε αυτό; Μήπως κατά την αρχαιότητα; την εποχή του μεσαίωνα; πότε μοιράστηκε περισσότερο ο πλούτος στον ανθρώπινο πληθυσμό; πότε ήταν ισοκατανεμημένος;

Μήπως ο 21ος αιώνας είναι ο καλύτερος απο πλευράς προσφοράς και πρόσβασης στην γνώση, στην εργασία, στην ισότητα και τα δικαιώματα; Γιατί πολλές φορές διαβάζω ότι ζουμε τα χειρότερα χρόνια, ενώ τα παγκόσμια στατιστικά δεδομένα δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Ο μέσος όρος ζωής έχει αυξηθεί, ολοένα και λιγότεροι άνθρωποι ποσοστιαία πεινάνε κ.ο.κ. Παρόλα αυτά θεωρούμε ότι οι εποχές μας είναι χειρότερες από το άλλες ιστορικές περιόδους ή προηγούμενες δεκαετίες.

Ας σκεφτούμε ένα εικονικό παράδειγμα:
Έστω ότι σημερα ανοίγουν 100 επιχειρήσεις – καταστήματα. Τα καταστήματα και οι επιχειρηματίες δραστηριοποιούνται στην ίδια αγορά με διαφορετικά αντικείμενα. Αν παρακολουθήσουμε την εξέλιξη των 100 αυτών επιχειρήσεων στο βάθος του χρόνου μετά από δεκαετίες κάποιες θα έχουν κλείσει, κάποιες θα βγάζουν τα προς το ζην, κάποιες θα είναι ελάχιστα κερδοφόρες και σίγουρα κάποιος, ένας θα έχει βγάλει εκατομμύρια.
Πάμε τώρα να αθροίσουμε όλους τους τζίρους τους μαζί. Οι 80 επιχειρήσεις θα έχουν κερδίσει έστω 100 εκατομμύρια συνολικά, οι 19 από αυτές θα έχουν κερδίσει 150 εκατομμύρια συνολικά και 1 θα έχει κερδίσει 250 εκατομμύρια. Αθροιστικά όλες μαζί έχουν αυξήσει τα κέρδη τους στα 500 εκατομμύρια, μία όμως (το 1%) θα έχει κερδίσει όσο όλες οι άλλες μαζί…
Άδικο θα φωνάξουμε όλοι μαζί! Μα γιατί; πως μετράμε τον πλούτο, ποιος τον δημιουργησε; Δεν αύξησε το σύνολο του πλούτου αυτή η μια και μοναδική επιχείρηση;
Αμέσως θα συμπληρώσει κάποιος, μα ουσιαστικά εκμεταλλεύτηκε τους φυσικούς πόρους, τους εργαζόμενους κ.ο.κ. για να καταφέρει να έχει τέτοια τεράστια κέρδη και πλούτισε σε βάρος των άλλων…

Ο μεγάλος πλουτισμός πριν μερικές δεκαετίες θεωρητικά σήμαινε εκμετάλλευση φυσικών πόρων και ανθρώπων. Η ανισότητα γεννά πολιτικές αναταραχές και κινήματα παρόμοια με αυτά που ζούμε σήμερα στην Ευρώπη και ευρύτερα στον πλανήτη (βλέπε μαγικές λέξεις όπως: άνοδος της ακροδεξιάς και του ευρωσκεπτικισμού στην Ευρώπη, καταπολέμηση της οικονομικής ανισότητας κ.ο.κ.).
Την εποχή της τεχνολογίας όμως που έχουμε τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη να προέρχονται από δραστηριότητες που εκμεταλλεύτηκαν την πληροφορική επανάσταση, το λογισμικό και την έκρηξη του Internet πως μπορεί να στηρίξει κάποιος την θεωρία ότι ο πλούτος προήλθε από την εκμετάλλευση πόρων ή εργαζομένων;  (συγχωρήστε μου την έλλειψη «θεωρητικού υποβάθρου»).
Τι διαφορετικό είχε ο J.Bezos (Amazon) ή ο B.Gates (Microsoft) ή ο Steve Jobs (Apple) κ.ο.κ. και κατάφεραν μέσα σε λίγες δεκαετίες να δημιουργήσουν εκατομμύρια θέσεις εργασίας, να αλλάξουν τον κόσμο μας και παράλληλα να αποκτήσουν αμύθητα πλούτη;

Θέλουμε μια κοινωνία «ισότητας» και «φτωχοποίησης όλων προς τον μέσο όρο» ; Αυτή είναι η σωστή κατεύθυνση για το ανθρώπινο είδος;
Πόσο διαφορετικό είναι σήμερα το 1% που κατέχει το μισό πλούτο του πλανήτη; Πως μετράμε τελικά τον πλούτο; Πρέπει να αθροίσουμε και τον πλούτο που παράχθηκε από την κοινωνία της πληροφορικής & της γνώσης; ή μήπως αυτός είναι μπαλαντέρ;

Μια και αυτός ο μήνας είναι μήνας Ευρωεκλογών και θεωρητικά θα έπρεπε πολιτικά να μας απασχολήσει λίγο παραπάνω… η Ευρώπη (κάτι που φυσικά δεν βλέπουμε στα τοπικά μας ΜΜΕ & στα ελληνικά πολιτικά κόμματα). Σε ποιά άλλη περιοχή του πλανήτη υπάρχουν περισσότερα δικαιώματα, περισσότερο κοινωνικό κράτος, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης ή λιγότερες ανισότητες; Πόσο μας απασχόλησε πραγματικά ως χώρα και ως πολίτες η πορεία της Ευρώπης, η πραγματική ένταξή μας σε αυτή, η αύξηση του πλούτου της;

Βλέπετε το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο;

Καλή Άνοιξη!

σσ