Πέντε πράγματα που πρέπει να προσέχουν οι υπεύθυνοι προσωπικού ή διευθύνοντες σύμβουλοι σε μια συνέντευξη προσωπικού :

1. Προσοχή στη λεπτομέρεια
Πόσες φορές έχετε ακούσει την φράση; Δώστε προσοχή στη λεπτομέρεια. Επιτρέψτε μου να το επαναλάβω: δώστε ΠΡΟΣΟΧΗ στη λεπτομέρεια!
Υπάρχει μια σκηνή στο τέλος της ταινίας Coming to America με τον Eddie Murphy. Προσπαθώντας να την περιγράψω :
Ένας άντρας πηγαίνει σε ένα εστιατόριο. Είναι με ένα μπολ σούπα και φωνάζει τον σερβιτόρο, “Γκαρσόν ,  έλα να δοκιμάσεις την σούπα.” Ο σερβιτόρος απαντάει, “Υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τη σούπα σας;” συνεχίζοντας  ”Δοκίμασε την σούπα!” Ο σερβιτόρος απαντάει πάλι, “Δεν υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά με τη σούπα σας. Είναι η σούπα είναι πολύ ζεστή;” , ο άνθρωπος  λέει πάλι, “Θα δοκιμάσεις τη σούπα;”, ο σερβιτόρος  ”Ποιό είναι το λάθος, είναι η σούπα σας πολύ κρύα;” απάντηση στο σερβιτόρο “Θα δοκιμάσεις τη σούπα;! ” , “Εντάξει κύριε, θα γευτώ την σούπα σας”, λέει επιτέλους ο σερβιτόρος “Πού είναι το κουτάλι;” , “Αχα. Αχαααα! …”
Σε αυτό το σημείο ίσως να αναρωτιέστε, “Λοιπόν, τι έχει να κάνει αυτό, με τον προσδιορισμό ενός καλού υποψηφίου ;”
Πριν από δύο μήνες έλαβα ένα υπέροχο e-mail από έναν αιτούντα που επιδίωκε να εργαστεί στην εταιρεία μας. Το e-mail ήταν προσωπικά δημιουργημένο. Το αρχικό σημείωμα χτύπησε το καμπανάκι για την ικανότητα και την προθυμία του υποψηφίου στις ανάγκες μας. Το πιο σημαντικό, ο υποψήφιος τόνιζε την προσοχή του στη λεπτομέρεια. Ήμουν έτοιμος να προχωρήσω στο επόμενο στάδιο και ξαφνικά, “Αχα. Αχαααα! … “
Ο αιτών παρέλειψε να επισυνάψει ένα βιογραφικό σημείωμα! Σε μια στιγμή, όλος ο χρόνος που αφιέρωσα για την έρευνα , τις απαιτήσεις τις θέσεις εργασίας και την μελέτη του συγκεκριμένου υποψηφίου πήγε χαμένη – εξαφανίστηκε στο λεπτό αέρα. Πουφ!
Κάποιοι Διευθύνοντες Σύμβουλοι ή Υπεύθυνοι Προσωπικού μπορεί να  το αγνοήσουν αυτό , και να ζητήσουν την αποστολή του βιογραφικού. Αλλά δεν μπορείτε να υποστηρίζεται τη λεπτομέρεια και στη συνέχεια να μην την αποδεικνύεται. Όλοι οι υποψήφιοι για μια θέση εργασίας θα πρέπει να προσέχουν τα πάντα και να αποδεικνύουν το κάθε τους σημείο ! από την συνοδευτική επιστολή, το βιογραφικό και ακόμη παραπέρα για να συνεχίσουν παραπέρα (π.χ. προσωπική συνέντευξη). Διαφορετικά είναι απλά χάσιμο χρόνου. Με τον συγκεκριμένο υποψήφιο δεν ασχολήθηκα περαιτέρω.

2. Ορθογραφία
Ένας από τους καθηγητές μου, είπε το παρακάτω στην τάξη μία ημέρα και το κρατάω πάντα μαζί μου.
Φαίνεται ότι κάποια στιγμή ασχολήθηκε με την εκφώνηση ομιλίας σε κάποιο θέμα που αφορούσε το «public option» (μτφ. Δημόσια δυνατότητα/επιλογή). Είχε γράψει και προετοιμάσει την ομιλία του, αλλά είχε αφήσει την παρουσίαση διαφανειών PowerPoint σε έναν από τους βοηθούς του.
Λοιπόν, όπως ο ίδιος άρχισε την ομιλία του σε ένα φαινομενικά ήσυχο ακροατήριο, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί προέκυψε ένα κύμα από ένα κύμα μουρμουρίσματα και γελάκια από το ακροατήριο. Δεν το καταλάβαινε μέχρι το τέλος της παρουσίασής του, όταν επιτέλους έριξε μια ματιά επάνω στην οθόνη προβολής όπου εμφανίζονταν τα κύρια σημεία της ομιλίας του. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, κατάλαβε γιατί η ομιλία του είχε προκαλέσει αυτή την μη αναμενόμενη αντίδραση από το ακροατήριο.  Εάν παραλείψετε το γράμμα “L” από τη λέξη «public», η οποία δεν επισημαίνεται από τον ορθογραφικό έλεγχο (γιατί είναι σωστή). Θα έχει ωστόσο μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία από τον αναγνώστη των διαφανειών, καθώς θα παραδώσει την ομιλία σας στο «pubic option» (μτφ “ηβική επιλογή”).
Ο συγκεκριμένος υποψήφιος θα μπορούσε να είναι ο επόμενος παρουσιαστής των πωλήσεων της εταιρίας σας :
Αυτό θα μπορούσε να συμβεί στην επόμενη παρουσίαση πωλήσεών σας: νευριάζοντάς σας ή νιώθοντας αμηχανία γιατί ο υπάλληλός σας δεν γνώριζε ορθογραφία. Προσοχή λοιπόν στα ορθογραφικά λάθη του υποψηφίου. Έτσι, ελέγξτε το βιογραφικό του υποψηφίου και την συνοδευτική επιστολή για ορθογραφικά λάθη , ειδικά αυτά που ο ορθογραφικός έλεγχος δεν θα μπορούσε να ελένξει. Με τον τρόπο αυτό, θα βεβαιωθείτε ότι έχετε προσλάβει κάποιον που είναι πλήρης και δεν βασίζεται στον ορθογραφικού έλεγχο για να κάνει την δουλειά του.

3. Ετοιμότητα
Ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνω πάντα μετά από μια αξιολόγηση ενός υποψηφίου, είναι να ζητήσω από κάθε πρόσωπο που ήρθαν σε επαφή μαζί του, να μου πούνε την άποψή τους. Γιατί πρέπει να το κάνετε αυτό; Ποτέ δεν γνωρίζεται τα μικρά παράθυρα που θα σας ανοίξει μια τέτοια αναζήτηση για τον μελλοντικό σας εργαζόμενο σας .
Μια φορά όταν ρώτησα μια από τις ρεσεψιονίστ μας τι σκέφτηκε για έναν συγκεκριμένο υποψήφιο. Έμεινα έκπληκτος από την απάντηση που μου έδωσε. Είπε ότι ο υποψήφιος ήταν ευχάριστος, αλλά είχε κάποια προβλήματα όταν εμφανίστηκε: Φαίνεται ότι ο υποψήφιος δεν είχε ιδέα με ποιον είχε την συνέντευξη, έτσι η ρεσεψιονίστ έπρεπε να ψάξει για 10 λεπτά μέχρι να καταλάβει ποιόν να ειδοποιήσει για το επικείμενο ραντεβού για συνέντευξη.
Σκέφτηκα ότι αυτό αποτελούσε έλλειψη ετοιμότητας εκ μέρους του υποψηφίου, ιδιαίτερα όταν σκοπός του ήταν να δώσει συνέντευξη για μια δουλειά. Ο υποψήφιος που ενδιαφερόταν για μια μελλοντική δουλειά που είχε ως κύριο χαρακτηριστικό την ευθύνη και τον προγραμματισμό των ραντεβού των σημαντικότερων πελατών μας , δεν γνώριζε με ποιον είχε προγραμματίσει τα ραντεβού της συνέντευξης της. Θεώρησα ότι το παραπάνω ήταν τεράστια έλλειξη ετοιμότητας.
Σε μια άλλη περίπτωση, μετά από 45 λεπτά συνέντευξης ο υποψήφιος μου είπε, “Mark, ευχαριστώ για τη δεύτερη συνέντευξη” . Μέγα πρόβλημα: Το όνομά μου είναι στην πραγματικότητα Matt. Το προσπέρασα -ίσως δεν άκουσα καλά ή ενδεχόμενα ήταν ένα στιγμιαίο λάθος-. Ωστόσο, όταν τον ξεπροβόδισα προς την πόρτα επανέλαβε με υπερηφάνεια το όνομα μου, “Mark, και πάλι ευχαριστώ. Ανυπομονώ να έχω νεότερά σας”.  Εκείνη την στιγμή ήμουν έτοιμος να απαντήσω “Λοιπόν, εαν συναντήσω αυτόν τον συνάδελφο Mark, είμαι σίγουρος ότι θα τον ενημερώσω να σε καλέσει. “. Δεν τον συνάντησα και έτσι δεν κάλεσα τον υποψήφιο για να τον ενημερώσω.
Ο υποψήφιος πρέπει να ξέρει τα πάντα για σας,  ότι μπορει να ανακαλύψει και να σας προσφέρει για να προχωρήσετε στο επόμενο στάδιο , να του προσφέρεται μια θέση για εργασία.

4. Τηλέφωνο και e-mail αλληλογραφία
Ένα ακόμη ζήτημα που παραβλέπεται είναι ο επαγγελματισμός στο e-mail και στο τηλέφωνο επικοινωνίας. Προσέξτε την διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και πως απαντά στο προσωπικό του τηλέφωνο.
Σίγουρα όλοι μας έχουμε την ιδιωτική μας ζωή, αλλά όλοι μας θα πρέπει να είμαστε επαγγελματίες απένταντι στους εργοδότες μας – αλλά, κυρίως, στους υποψήφιους εργοδότες. Έτσι, αν η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του υποψηφίου είναι “bigsexy@gmail.com” ή “hunkaburninlove@yahoo.com,” θα πρέπει να σκεφτείτε δυο φορές για την πρόσληψή του. Gmail, Yahoo και άλλες εταιρείες προσφέρουν δωρεάν νέες διευθύνσεις email. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία στο να μην έχετε επαγγελματική εμφάνιση στην διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σας.
Προσωπικά πιστεύω, ότι μια συνέντευξη ξεκινά από το σημείο που ορίζεται το ραντεβού. Πρόσφατα κάλεσα έναν υποψήφιο, και μάλλον πρέπει να ήταν σε μια περιοδεία επανένωσης των Van Halen – γιατί όταν ο υποψήφιος απάντησε, το μόνο που μπορούσα να ακούσω ήταν “Ain’t Talkin’ ‘Bout Love” ανατινάζοντας το ακουστικό του τηλεφώνου μου. Θέλω να πω, ότι ήταν τόσο δυνατό που μπορούσα να δω πραγματικά τους ανθρώπους στο γραφείο μου αρχίζουν να χτυπούν τα κεφάλια τους στους ρυθμούς της μουσικής.  Μετά από μερικές προσπάθειες να φωνάζω στο τηλέφωνο – “Είναι ο ΤΑΔΕ εκεί;” – Τέλος, όταν η μουσική σταμάτησε και ήμουν σε θέση να ακούσω τον υποψήφιο για άλλη μια φορά. Τα κεφάλια σταμάτησε να κουνιούνται στο γραφείο μου και το πρόσωπο στην άλλη άκρη της γραμμής είπε, «Παρακαλώ» . Χμμμ.. γνωρίζω ότι αγαπούν τη μουσική …  και ότι δεν διαθέτουν κρίση.

5. Η τιμιότητα  & η Ειλικρίνεια είναι υπερτιμημένη
Ναι, θέλετε στις δυνατότητες των εργαζομένων σας  να απαντούν στις ερωτήσεις σας με ειλικρίνεια, μερικές φορές όμως ειλικρινής απάντηση μπορεί να σημαίνει και έλλειψη αποφαστικότητας. Για παράδειγμα, έχω υποβάλλει ρκετές φορές την υποθετική ερώτηση, “εάν είχανε προσληφθεί και έξι μήνες μετά, τους παρουσιαζόταν μια νέα ευκαιρία, θα πηγαίνανε σε μια συνέντευξη για αυτή την ευκαιρία;” Θα εκπλαγείτε με το πόσο πολλοί άνθρωποι λένε ότι Ναι θα πηγαίνανε. Λάθος απάντηση!  Ας πάρουμε ένα όχι τόσο συνηθισμένο παράδειγμά μου. Μια φορά ζήτησα από έναν υποψήφιο εργαζόμενο να μου εξηγήσει ένα 18-μηνο κενό στο ιστορικό απασχόλησής του. Η απάντησή του ήταν “Man, the whole work thing…ya’ know … like, wow”. Έμεινα άφωνος, και περιττό να αναφέρω ότι δεν πήρε την δουλειά.

[Matthew Swyers]

Να προσθέσω μερικά σχόλια σε αυτό το άρθρο που αναφέρει μερικά σημεία σε υποψήφιους που αναζητούν μια θέση εργασίας. Εχω συναντήσει πολλών ειδών βιογραφικά και τρόπους προσέγγισης από υποψήφιους συνεργάτες.
Στην επαγγελματική μου πορεία, έχω συναντήσει και έχω πάρει συνέντευξη από δεκάδες ή και εκατοντάδες υποψήφιους για εργασία, στον χώρο της πληροφορικής . Έτσι έχω να προσθέσω τα παρακάτω :
Προσέξτε το βιογραφικό σας, γράψτε ένα πλήρες βιογραφικό που αντανακλά τον χαρακτήρα και την πορεία σας μέχρι σήμερα. Συνοδέχτε το βιογραφικό απο μια φωτογραφία και από ένα συνοδευτικό γράμμα προς τον υπεύθυνο προσωπικού. Οσο απλή και εαν φαίνεται η συγγραφή ενός βιογραφικού, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!  (Σημεία όπως η Ορθογραφία, το email , η απάντηση στο τηλέφωνο, τα πλήρη στοιχεία, τα κενά στον χρόνοα έχουν μεγάλη σημασία).
Μάθετε τα ΠΑΝΤΑ για την εταιρία που υποβάλλεται το βιογραφικό σας. Επικοινωνήστε και τηλεφωνικά και μάθετε τον υπεύθυνο προσωπικού και αποστείλτε σε αυτόν το προσαρμοσμένο βιογραφικό σας.
Ακολουθήστε τις διαδικασίες (φόρμες αξιολόγησης ή άλλα στοιχεία) που ζητάει η κάθε υποψήφια εταιρία στην οποία απευθύνεστε. Μην αφήσετε ασυμπλήρωτα στοιχεία όταν σας τα ζητάνε.
Προσέξτε το ντύσιμο και προετοιμαστείτε για την μελλοντική προσωπική συνέντευξή σας (Σημεία όπως η ετοιμότητα, τα ονόματα , οι ημερομηνίες, τα αντικείμενα απασχόλησης κλπ, έχουν επίσης μεγάλη σημασία).
Πολλές φορές κάνω την απλή ερώτηση, τι υπολογιστή έχεις στο σπίτι σου ? Η ερώτηση δεν είναι παγίδα αλλά περιμένει από τον υποψήφιο να αποδείξει τις γνώσεις του στο Hardware , εαν δεν γνωρίζει τι υπολογιστή έχει στην καθημερινότητά του, πως θα αναγνωρίσει κα θα επισκευάσει – πουλήσει κλπ έναν υπολογιστή ενός πελάτη ? Εχω εκπλαγεί πολλές φορές από τις απαντήσεις που έχω πάρει στην απλή αυτή ερώτηση από ανθρώπους που έχουν σπουδάσει πληροφορική, εφαρμοσμένη πληροφορική, προγραμματισμό ή τεχνικοί υπολογιστών κλπ. Πραγματικά είναι αποκαλυπτική ερώτηση.
Όταν ρωτάς τι γνωρίζεις από εφαρμογές; η συνηθισμένη απάντηση είναι Word, Excel, Access, Powerpoint, Office , ECDL κλπ. Οταν όμως ρωτήσει κανείς κάτι συγκεκριμένο όπως το Mail Merge ή οι κανόνες στο Outlook για την ταξινόμηση της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, οι απαντήσεις είναι εντελώς αόριστες. Αποδεικνύοντας ότι η εγκατάσταση ενός πακέτου δεν σημαίνει και βαθειά γνώση της χρήσης του. Μην αναπαράγεται τα συνηθισμένα στα βιογραφικά ή τις συνεντεύξεις σας, αποδείξτε και τονίστε τα σημεία που γνωρίζεται καλά.
Προσέξτε το προφιλ σας στο Social Networking. Επεκτείνοντας το σημείο του άρθρου για το email, προσθέτω ένα ακόμη σημείο. Μην χρησιμοποιείτε το προσωπικό email σας που έχετε στο Facebook και στο βιογραφικό σας. Δεν είναι δύσκολο ο υποψήφιος εργοδότης σας να κάνει μια αναζήτηση και να βρει το προφιλ σας και όλα όσα δεν θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί του (φωτογραφίες που είστε λιώμα, τις ερωτικές σας περιπέτειες, τα παιχνίδια ή τα τεστ που σας βγάζουν πρώτους σε διάφορες κατατάξεις). Χρησιμοποιείστε το επαγγελματικό σας email και προσέξτε το προφιλ σας στο Facebook ή σε άλλα Social Media.

Θα χαρώ να μοιραστώ σκέψεις σας ή εμπειρίες σας για εργασία στον χώρο της πληροφορικής.

Παρέλαβα σήμερα στο mailbox το παρακάτω και το αναπαράγω , δεν γνωρίζω ποιος το έγραψε , αλλά αγγιξε την μυρωδιά του πρωινού καφέ μου.

Πώς αρρωστήσαμε τόσο πολύ; Πώς καταφέραμε να πέσουμε σε τέτοιο πάτο; Στο χαμηλότερο επίπεδο που μπορεί να φτάσει μια ανθρώπινη ύπαρξη;

Πώς γίναμε τόσο τυφλοί, τόσο κουφοί, τόσο ανάπηροι στο σώμα και στο μυαλό και στην ψυχή;

Πώς αφήνεις τον ίδιο σου τον τόπο, τον ίδιο σου τον εαυτό να…. ξεπουλιέται; ΠΩΣ;

Θα σου πω πώς…

Γιατί πάει πολύς καιρός τώρα που ξεπουλιέται όλη η Ελλάδα, κι ήμουνα ΕΔΩ. Γιατί ΘΥΜΑΜΑΙ… Ήμουνα ΕΔΩ.

Μεγάλωσα σ’ αυτήν εδώ τη χώρα, μέσα στις εξελίξεις των καιρών.

ΘΥΜΑΜΑΙ τον θρίαμβο της “Δημοκρατίας” ενάντια της “Χούντας”.

ΘΥΜΑΜΑΙ τους φοιτητές που χύσανε το αίμα τους στο Πολυτεχνείο. Την ανάσα του κόσμου, τις ελπίδες μετά από αυτό το αίμα “για μια ελεύθερη Ελλάδα”, όπου μπορούσες να δουλέψεις, να φας ψωμί και να πατήσεις στα πόδια σου, να φτιάξεις σπιτικό και οικογένεια, να ζήσεις επιτέλους σαν άνθρωπος.

ΘΥΜΑΜΑΙ πότε άρχισε η μπασταρδοποίηση του “αρχαίου αθάνατου ελληνικού πνεύματος”.

ΘΥΜΑΜΑΙ τις πρώτες κυβερνήσεις, τα Κόμματα, τις πρώτες τους συναντήσεις με την Αμερική και την Ευρώπη.

ΘΥΜΑΜΑΙ τους πολιτικάντηδες στα μπαλκόνια, τους μεγάλους λόγους τους, και τη λαοθάλασσα με τις χιλιάδες σημαίες από κάτω, να φωνάζει συνθήματα “προχώρα, σε θέλει όλη η χώρα”.

ΘΥΜΑΜΑΙ και τις “επιχορηγήσεις”. Λεφτά στους φτωχούς αγρότες, “για μια καλύτερη Ελλάδα”. Βέβαια αυτά δεν χαρίστηκαν έτσι. Πάντα υπήρχε τίμημα. Κι ήταν από την αρχή πολύ βαρύ. Τα χωράφια αλλάξανε μ΄ αυτά τα λεφτά, γίνανε μονοκαλλιέργειες, γεμάτες φάρμακα. Άρχισε να μπασταρδεύεται και να δηλητηριάζεται το χώμα σε όλη την επικράτεια.

Στα κανάλια των εκλογών, η χώρα φαινότανε πράσινη και μπλε, στην πραγματική ζωή γινόταν όλο και πιο μαύρη… Έχεις έκταση; Βάλε βαμβάκι. Είσαι μικρός; Τον πούλο! (το βαμβάκι τί το κάναμε τελικά; Αφού κινέζικα φοράμε…)

ΘΥΜΑΜΑΙ την είσοδο των απρόσωπων “υπέρ-αγορών” (super market) και των Πολυεθνικών στην Ελλάδα, και των “ξένων επενδυτών”. Ψώνιζε. Αυτή είναι η ευτυχία. Κι άλλες διαφημίσεις… Τα πάντα όλα σε αφθονία.

ΘΥΜΑΜΑΙ να κλείνουν σιγά-σιγά όλα τα “μπακάλικα” της γειτονιάς. Αυτά που είχαν μέσα ένα μπακάλη με πρόσωπο κι απ’ όλα τα καλά, κι απέξω ένα τραπεζάκι με δυό καρέκλες, να ξαποστάσεις να κεραστείς και κανά τσίπουρο.

ΘΥΜΑΜΑΙ να κλείνουν οι Ελληνικές Βιοτεχνίες και να ρημάζουν, σα φαντάσματα που απ΄ τα σπασμένα τους παράθυρα προλαλούσαν το ξεπούλημα.

ΘΥΜΑΜΑΙ τον κόσμο να κλαίει και να πεινάει. Ξανά… Θεέ μου, δώσε μας δύναμη Δεν μπορώ να τους βλέπω. Δεν μπορώ να δω αυτό που έρχεται επάνω μου τρέχοντας. Τρέχω, κρύβομαι κι ελπίζω πως όταν έρθει θα με προσπεράσει… Αυταπάτες…

ΘΥΜΑΜΑΙ και την αρχή της “τηλεόρασης”. Τις πρώτες διαφημίσεις. Καλλυντικά και φτιασίδωμα “Όπως Αμερική” – μεγάλο χαμόγελο.

ΘΥΜΑΜΑΙ τα πρώτα casino. Έλα να παίξεις. Τζόγος. Να και τα τυχερά παιχνίδια. Παίξε τα όλα.

ΘΥΜΑΜΑΙ την επαρχία να ρημάζει, τόσο που τα χωριά μείνανε με λιγοστούς παππούδες, και να μεγαλώνει η πόλη. Η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, η Λάρισα…

ΘΥΜΑΜΑΙ την αρχή της καταγραφής των δεδομένων. “Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη!”. Και να οι φόροι. Αφού τα ‘χεις, να μην τα πάρουμε; Είναι για τα “Έργα Υποδομής”… της δικής τους υποδομής, της δικής τους βόλεψης. Η Ελλάδα τους έδωσε όνειρα κι αυτοί αποφάσισαν να κλέψουν τα δικά μας. Τα δικά τους είχαν κούραση, δουλειά πολύ… καλύτερα είναι τα κλεμμένα όνειρα κι ας μείνουν άλλοι χωρίς ελπίδα… Και να τα “λαμόγια”. Οι πλάγιες ματιές, οι χειραψίες και τα χαμόγελα της colgate.

ΘΥΜΑΜΑΙ τα “Νομοσχέδια”, που κρατήσανε ό,τι συνέφερε από τη χούντα, κι άρχισαν να προσθέτουν και τα δικά τους “συμπληρωματικά νομοσχέδια”.

ΘΥΜΑΜΑΙ πότε άρχισαμε να “κωλοβαράμε” στον Στρατό.

ΘΥΜΑΜΑΙ που παραδώσαμε “Βάσεις” στον Αμερικανικό Στρατό. Την φωνή μας που φώναζε “έξω οι βάσεις”. Οι βάσεις είναι σταθερά εδώ, μέσα στο σπίτι μας. Και δεν επιτρέπεται ούτε απ’ έξω να περάσεις. Τόσο καλά… Τέτοια επιτυχία στους αγώνες… στους στημένους και πουλημένους αγώνες…

ΘΥΜΑΜΑΙ κι άλλες “επιχορηγήσεις” για τα “Έργα Ανάπτυξης”.

ΘΥΜΑΜΑΙ την αρχή του χτισίματος, της “ανοικοδόμησης” της χώρας. Και να οι “εργολάβοι” και οι “αντιπαροχή”. Και να οι Τράπεζες σα μανιτάρια σε όλα τα τετράγωνα δυο-τρεις. Και να τα μεγαθήρια και οι ταμπέλες…

ΘΥΜΑΜΑΙ τον τόπο μου με χωματόδρομους και μικρά χωριά, λόφους και δάση.

ΘΥΜΑΜΑΙ πώς χρόνο με τον χρόνο τα κάψανε τα δάση, και “φάγανε” τους λόφους, και φτιάξανε “Εθνικές οδούς”, έτσι που ο τόπος μου έγινε αγνώριστος. Ούτε που ξέρω πια ποιά χώρα θυμίζει αυτή η εικόνα. Δεν αφήσανε σπιθαμή ανεκμετάλλευτη, γέμισε ο ντουνιάς με “έργα Ανάπτυξης”. Οι παραλίες μας γίνανε ξενοδοχεία και ομπρέλες για τους τουρίστες. Οι λόφοι αυθαίρετα και βίλες αυτών που πλούτισαν ξαφνικά μ΄ όλα αυτά. Ούτε από ‘κει μπορείς πια να περάσεις, και το χτίσιμο συνεχίζεται κατά ριπάς…

ΘΥΜΑΜΑΙ και τη διαφθορά από τότε. Διαφθορά στις Εφορίες και στις Εφορίες, διαφθορά στις Πολεοδομίες, στα Νοσοκομεία, στα Πανεπιστήμια, στις Τράπεζες, σε όλες τις “Δημόσιες Υπηρεσίες”… Τότε που άρχιζαν τα “σκάνδαλα”, ένα-ένα… Να οι “μίζες και τα λαδώματα”. “Δεν πειράζει, άσε να μας βάλει το παιδί μας στο Δημόσιο, να σωθεί… Ξέρεις τι βγάζουνε; Και να τα επιδόματα, και να οι άδειες, κι έχουν και τα τυχερά τους…”

ΘΥΜΑΜΑΙ πότε έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτες ξεβράκωτες στα “κανάλια”. Οι πρώτες αυτές ήταν “ξένες”. Οι δικές μας είχαν ακόμη τσίπα. Όταν χάθηκε κι αυτή, άρχισαν τις τσόντες… τις βίζιτες και άλλα πολλά, εντός και εκτός της δύστυχης πατρίδας…

ΘΥΜΑΜΑΙ και τα πρώτα “φαστ-φουντ” (αυτά που σερβίρουν hamburgers και cheeseburgers, ξέρεις, αλά Αμερικάνα…) Γιατί για να μετατραπείς από άνθρωπο σε ζώο, πρέπει να τονιστεί αυτή η πλευρά σου. Οπότε, πάρε κρέας, κώλους και βυζιά, και ξέχνα τα όλα. Είναι τώρα “Η Ελλάδα της Ανάπτυξης”, όλα είναι ανθηρά, “προχωράμε σταθερά”, πήγαινε και σ’ ένα μπουζουξίδικο να χορέψεις τα τσιφτετέλια σου, και μη σε νοιάζει. Περνάς καλά; Ε, λοιπόν τι άλλο θές; Κοίτα τον κώλο σου, κι άσε τους άλλους να κουρεύονται”.

ΘΥΜΑΜΑΙ την Αμερικανική Πρεσβεία και το κάψιμο της Ελληνικής σημαίας.

ΘΥΜΑΜΑΙ τις “αναχαιτίσεις των Τούρκων στον Ελλαδικό χώρο”.

ΘΥΜΑΜΑΙ την “ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση”. Πάει η αυτονομία… Τώρα πιά “κράτος-μέλος”… Πάει και το νόμισμα της Ελλάδας… Να το Ευρώ… Α, τώρα είμαστε ίσα κι όμοια με το dollar… Εντάξει, τώρα δεν κινδυνεύουμε απ΄ τους Τούρκους, τη γλιτώσαμε.

ΘΥΜΑΜΑΙ και τις “επιχορηγήσεις” για την Παιδεία. Τις καταλήψεις των παιδιών και τον Τεμπονέρα.

ΘΥΜΑΜΑΙ όταν τα πτυχία μας έχασαν την αξία τους. “Ελλάδα σερβιτόρα” μετά από 15 χρόνια στα θρανία, πάνω στην πιο δυνατή και δημιουργική περίοδο του ανθρώπου. Παιδί, έφηβος, νέος. Για τα σκουπίδια το χαρτί. 3 με 5 ευρώ την ώρα. Κι ο νέος γερασμένος…

ΘΥΜΑΜΑΙ την είσοδο του “στρες” στη ζωή του από πάντα “φιλοσοφημένου” λαού, κι άπειρες “εκπομπές ενημέρωσης” με “επιστημονικές μελέτες και πορίσματα” για το άγχος, και πώς θα το αντιμετωπίσουμε.

ΘΥΜΑΜΑΙ και τις “επιχορηγήσεις” για την Υγεία…

ΘΥΜΑΜΑΙ το μπούκωμα με χάπια. Χάπια για την πίεση, χάπια για την καρδιά, χάπια για το σώμα και την ψυχή, χάπια για τον ύπνο. Χωρίς χάπια δε γίνεται. Τι, χωρίς φακελάκι; Που πας; ΣΤΟ ΡΑΝΤΣΟ!! Πονάει χέρι, κόψει χέρι. Βρώμα και δυσωδία παντού…

ΘΥΜΑΜΑΙ τα πρώτα “δάνεια”. Στην αρχή για τη δουλειά σου. Για το σπίτι σου. Με τον καιρό, δάνειο για τις διακοπές σου, για τα ψώνια σου, για ψύλλου πήδημα… Πάρε να ‘ χεις. “Χαρίζουμε”. Κι άμα πάρεις κι άλλα, έχεις και bonus και δώρα, κι ό,τι τραβάει η ψυχή σου…!

Κι ύστερα η “Ελλάδα της λιτότητας”.

Και να οι πλειστηριασμοί, και να τα ξεπουλήματα. “Beautiful View – For Sale”.

Κι ύστερα κι άλλες ξεβράκωτες. Ελληνίδες τώρα, στα χνάρια των ξένων. Σεξ, πολύ σεξ. Και πολλά σήριαλ με μπάτσους. Αμερικάνους μπάτσους. Και shows φανταχτερά. Αλά Αμερικάνα… Α, να και τα ριάλιτυ (reality= αλήθεια – αυτή όμως είναι άλλη, πολύ μεγάλη κουβέντα και δεν την λένε ούτε την δείχνουν στο ΓΥΑΛΙ…)

ΘΥΜΑΜΑΙ το μάζεμα “των τρομοκρατών” ενόψει Ολυμπιάδας. Θρίαμβος! Δεν έχουμε τίποτα να φοβόμαστε. Τα λαμπρά μυαλά τους τα στουμπώσανε ψυχοφάρμακα και τα χώσανε στο μπουντρούμι. Θα βάλουμε και “κάμερες παρακολούθησης”, να είμαστε τελείως “προστατευμένοι από τους τρομοκράτες”. Κι όλα καλά… Μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι. Θα περνάει κι ένα μπαλόνι πάνω απ’ τα κεφάλια σας που θα καταγράφει τα πάντα, μη φοβάστε τίποτα. Και πολλοί μπάτσοι. Πολλές ομάδες. Έχουν και όπλα! (οι λεγόμενοι “τρομοκράτες” καθόλου δε με τρομοκρατούσαν όλα αυτά τα χρόνια, που δρούσαν παρά τη γενική καθούρα και απάθεια, μάλλον με προβλημάτιζαν και με ξυπνούσαν με τα λαμπρά μυαλά τους και τα ιδανικά τους, που φαίνονταν κάτι άπιαστο μέσα στο πλήθος των προβάτων που δούλευε, ψώνιζε και πλήρωνε φόρους σα να μην τρέχει τίποτα).

Κι άλλα “έργα ανάπτυξης”… Κι άλλες ξεβράκωτες… Κι άλλο σεξ… Πολύ κρέας και πολύ σεξ.

Άπειρες τηλεοπτικές ώρες με τις χειρότερες “ποιότητες” που μπορεί να περιέχει το ανθρώπινο είδος. “Μας βγάλαν στο κλαρί”.

Κι άλλη καταστροφή του τόπου. Να τα απόβλητα και οι χωματερές, να οι τόνοι σκουπιδιών, να τα νεκρά ψάρια, να τα μολυσμένα νερά, να τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, να κι οι “αγρότες” που πετάνε τα φαρμακωμένα τους στους δρόμους…

Κι ύστερα η Ολυμπιάδα με τους “εθελοντές”. Ο μισός κόσμος “εθελοντές” χαμογελαστοί κι ο μισός μπροστά στην οθόνη. Κάποιοι λίγοι μ’ ανοιχτό το στόμα..

ΘΥΜΑΜΑΙ την “μερική απασχόληση” μετά τον “εθελοντισμό”. Αφού είδαμε ότι μπορείς και τσάμπα, γιατί θες να πληρώνεσαι; Μείωση λοιπόν.

Κι ύστερα κι άλλα “σκάνδαλα”! Μα βρε παιδί μου, ακόμα και οι “Πατέρες της Εκκλησίας”; Ε, πως… Λείπει ο Μάρτης απ’ τη Σαρακοστή; “Τρέξε μετά τη τσόντα και το hamburger ν’ ανάψεις ένα κεράκι, ο Θεός να μας έχει καλά, τίποτα δε μας λείπει..”

Κι ύστερα αναμπουμπούλες. Ξεσηκωμοί. “Κλέφτες, Ελλάδα η χώρα της διαφθοράς”.

“Στη φόρα όλα τα άπλυτα”, το τάδε κόμμα είναι διεφθαρμένο, το άλλο κόμμα είναι κι αυτό διεφθαρμένο, και πού να σου πω και για τους άλλους, που το παίζουνε προοδευτικοί, ή κομμουνιστές, ή οικολόγοι….

Άπειρα “αποκλειστικά” από κάποιους “δημοσιογράφους”, που κανείς δεν ξέρει τελικά από πού πληρώνονται και ποιος τους προστατεύει, και πώς στέκουν ζωντανοί και δεν τους έχουνε φάει λάχανο με τις φωτιές που ανάβουνε, όπως τρώνε λάχανο τον απλό κοσμάκη που σηκώνεται κάποτε να πει μια κουβέντα, και χαμπάρι δεν παίρνεις… Μην τυχόν και πληρώνονται από πιο μακριά απ’ όσο νομίζαμε;

Γιατί, αν έχεις λίγο ενοχληθεί ή έχεις θυμώσει μέχρι τώρα με όλα αυτά, πρέπει να υπάρχει και η “αντίθετη άποψη”, γιατί αλλιώς ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΤΑΥΤΙΣΤΕΙΣ; Ποιός θα “αντιπροσωπεύσει” το θυμό και την αγανάκτηση και το ξέσπασμά σου στο γυαλί; ΣΤΟ ΓΥΑΛΙ!!! Μεγάλη εφεύρεση αυτό το ΓΥΑΛΙ. Κόβει μυαλά, τα κάνει κομμάτια… Κόβει όνειρα και τα πουλάει σαν φρεσκοκομμένο κιμά στους λιμάρηδες που με θέλουν γλάστρα στα όσα μου ετοιμάζουν…

Κι άλλες ξεβράκωτες, πολλές, όλες είναι ξεβράκωτες… Μια απέραντη τσόντα, μιλάει μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω, δε μπορεί να είναι η γλώσσα μου αυτή… Σα να ξεπουλήσαμε και την ψυχή μας στο διάολο, κι αποφασίσαμε να μη ξαναμιλήσουμε γι αυτό… Κάποιους λίγους Ανθρώπους που βγαίνουν στο γυαλί να μιλήσουν και να προειδοποιήσουν, τους εμφανίζουν μετά τις 1 τη νύχτα, όταν κοιμάσαι ναρκωμένος του καλού καιρού..

ΘΥΜΑΜΑΙ τον Δεκέμβρη του ΄08 που κάποια παιδιά αποφάσισαν να σπάσουν το γυαλί. Μια ανάσα ότι κάτι κινείται, κάτι γίνεται, δεν έχουν καταφέρει ακόμα να μας κοιμίσουν… Να κι “άρση του ασύλου”. Όπου και να πας θα σε βρω και θα σε τσακίσω.

ΘΥΜΑΜΑΙ δακρυγόνα και όπλα, και κεφάλια να τσακίζονται και να αιμορραγούν στην άσφαλτο των “Έργων Ανάπτυξης”. Έτσι όπως το κάνουν και στην Αμερική. Όπως το κάνουν πια παντού…

ΘΥΜΑΜΑΙ και τον Κολοκοτρώνη και τους άντρες της Ελληνικής Επανάστασης, που σκοτωθήκανε να πάρουνε πίσω τα χώματά σου, να καταντάνε διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας. Και να μη μιλάει κανείς… Πάει κι η μνήμη. Περσινά ξινά σταφύλια…

Κι ύστερα “Κρίση Οικονομική” ή αλλιώς “κραχ”. Τα φάγανε όλα τα λεφτά από τις “επιχορηγήσεις”. Δεν υπάρχει φράγκο. Πάει κι η δουλειά σου. Πάει κι η σύνταξη. Πάει κι ο μισθός. Κι ύστερα τσόντα.

“Πουλήστε κανά νησί να ξεχρεώσετε”. Πάει το “κράτος-μέλος”. “Κράτος υπό κατοχή”. Κι ύστερα τσόντα.

Κι ύστερα “πιάσαμε τους τρομοκράτες”. Πάλι την πιο τέλεια στιγμή. Κι άλλες κάμερες. Κι ύστερα το Δ.Ν.Τ. “Διεθνές Νομισματικό Ταμείο”. “Δυστυχώς επτωχεύσαμε”. “Μας βγάλαν στο σφυρί”. Τι είναι αυτό το ποσό; Πόσα δισεκατομμύρια; Δεν το χωράει το κεφάλι μου ούτε σαν ιδέα. Τι, αυτά ήταν οι “επιχορηγήσεις”; Κι ύστερα τσόντα.

Κι ύστερα πάνε και τα παιδιά και τα εγγόνια σου. Θα χρωστάνε μέχρι να πεθάνουνε. Κι άλλη τσόντα στο καπάκι. Για να μην ξεχνιόμαστε τώρα που μπήκες επιτέλους στη ροή. Όλη η ξεβρακωσιά και η ξετσιπωσιά σε όλο τους το μεγαλείο. Να τους βλέπεις να τρελαίνεσαι. Όλη μέρα τσόντα, και το βράδυ ΔΝΤ. Μέχρι να μη σου κάνει καμιά εντύπωση, να το θεωρήσεις ΚΑΙ αυτό “φυσιολογικό”. Είναι κι αυτό ένα βήμα από τα πολλά, ανάμεσα στα προηγούμενα και στα επόμενα. Και χρησιμοποιήθηκε κάθε μέσο που ήταν δυνατό να χρησιμοποιηθεί. Εκφυλίστηκε από παντού η ανθρώπινη ύπαρξη, να μη μπορεί να το κουνήσει ρούπι.

Να πιστέψεις μέχρι τα βάθη της ψυχής σου ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Το επόμενο βήμα είναι ο εμφύλιος. Κι έτσι θα κλείσει πανηγυρικά όλη η προσεγμένα μελετημένη δουλειά που κάνανε τόσα χρόνια. Όσα χρόνια ΘΥΜΑΜΑΙ. Γιατί μετά τη διαφθορά και την “κρίση”, έρχεται η πείνα και η εξαθλίωση και η οργή. Μετά το ξεπούλημα ακόμα και της βράκας σου, στους ξένους, που έχουν και “πληρώνουν ρευστό”, έρχεται η “επανάσταση”. Και μετά έρχονται οι “ειρηνευτικές δυνάμεις” (όπως στο Ιράκ, στα Βαλκάνια, ξέρεις..) για να “βάλουν τα πράγματα στη θέση τους”. Ξέχνα τα σύνορα που ήξερες. Αυτά αλλάζουν συνεχώς. Ποιά Ελλάδα; Όχι, τώρα είναι υποκατάστημα της Ουάσιγκτον, και να δεις κάτι κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο, να τρίβεις τα μάτια σου.. Έλα μωρέ, θα βρεις άλλο μέρος. Παντού στον κόσμο έχει κρέας και κώλους και βυζιά, δε θα σου φανεί η διαφορά. Και μετά έρχονται να “ανοικοδομήσουν” το κατεστραμμένο τοπίο οι “Εταιρίες”, που φέρνουν μαζί και το “δυναμικό” τους.

ΘΥΜΑΜΑΙ τη γιαγιά μου να ανοίγει την πόρτα του σπιτιού στο χωριό, να μπαίνει ο περαστικός να τρώει και να πίνει. Κι η γιαγιά το ίδιο βράδυ μπορεί να την έβγαζε με σκέτο παξιμάδι.

ΘΥΜΑΜΑΙ το μοίρασμα και τις ανταλλαγές. -Σού ‘φερα λίγο λάδι -πάρε λίγα αυγά, σήμερα μου τα κάνανε οι κοτούλες μου, είναι φρέσκα, να δώσεις στα παιδιά…

ΘΥΜΑΜΑΙ το ψωμί και την ελιά.

ΘΥΜΑΜΑΙ ανοιχτές καρδιές και αγκαλιές. Γέλια αληθινά και κλάμα αληθινό. Αλήθεια.

ΘΥΜΑΜΑΙ καυγάδες σώμα με σώμα, κι ύστερα “φιλιώναμε”. Δεν έμενε ο θυμός.

ΘΥΜΑΜΑΙ τη μυρωδιά του φρέσκου χώματος, του πράσινου σαπουνιού και του ανθού της πορτοκαλιάς…

ΘΥΜΑΜΑΙ τον Άνθρωπο. Στητό κι αγέρωχο, περήφανο, αξιοπρεπή. Δυνατό σαν ψηλό Βουνό. Με Λόγο και Πράξη. Έλληνα.

ΘΥΜΑΜΑΙ. Δεν ξέρω αν είναι τύχη ή κατάρα. Δεν ξέρω αν μπορώ να αντέξω άλλο αυτά που θυμάμαι… Δεν ξέρω αν πρέπει να σταματήσω να αντέχω όλους αυτούς που δεν θέλουν να θυμάμαι…

Έζησα αυτό τον ευλογημένο τόπο, τον τόσο πλούσιο και εύφορο, με την αφθονία αγαθών και με τις ομορφιές του, με το σκαμμένο πρόσωπο από τον ήλιο και τον κάματο, με τους ρόζους στα χέρια και το βαθύ του βλέμμα- αυτό το βλέμμα που ξέρεις ότι δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του, που δίνει και τη ζωή του την ίδια για τα ιδανικά του, για την αγάπη του, για τον τόπο του…

Ίσως αν δεν είχα προλάβει να τον δω έτσι, δε θα πονούσα τόσο πολύ τώρα που τον πουλάνε.

Πωλείται η Ελλάδα! Πωλείται ο τόπος μου!! Πωλείται η μνήμη και τη Ζωή μου.

Χωρίς να έχω κανένα λόγο; Κανένα δικαίωμα επιλογής;

Παλιότερα είχα χρησιμοποιήσει την φράση : Οι ελληνικές επιχειρήσεις ηλεκτρονικού εμπορίου πληροφορικής ξεχάσανε το εμπόριο και κρατήσανε το ηλεκτρονικό. Με το Skroutz.gr καταφέρανε να μετακινούνε απλά κουτιά χωρίς κανένα ουσιαστικό εμπορικό κέρδος με στόχο απλά να γευτούνε το e-shopping… Πολλές από τις πολλά υποσχόμενες επιχειρήσεις ηλεκτρονικού εμπορίου κλείσανε μέσα σε μια νύχτα. Μοναδικός κερδισμένος από την εκρηξη του ηλεκτρονικού εμπορίου στην Ελλάδα αποδεικνύεται τελικά το Skroutz.gr ! Έτσι από 446.331 ευρώ μικτά κέρδη το 2009 , προχώρησε στα 495.527€ το 2010 και έχουμε συνέχεια πιστεύω σημαντική για τα επόμενα χρόνια (βλέπε ισολογισμό).

Οι χρήστες του ηλεκτρονικού εμπορίου που ψάχνουν για τις φθηνότερες τιμές , ας είναι λίγο ποιο προσεκτικοί στα κλίκ τους γιατί πλέον τα κλικς καθόριζουν και το ύψος των τιμών που τελικά θα αγοράζουν , ας μην κατηγορούν μόνο τα καταστήματα αλλά να γνωρίζουν για ποιό λόγο ένα προιόν που πουλιέται ηλεκτρονικά μπορεί να έχει κάποιο κόστος.

Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το
πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.

Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η  φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι  δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς  πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους,  προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και  ύφεση.
Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη»  του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος  πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία  για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής  ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών  και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν,  εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο ερισσότερο χρήμα είχαν, όσο  περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς,  τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.  Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των
Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους,  ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι  εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν  και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως “Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας”, κάτι σαν  ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου  προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.  Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην  Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το  1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το  1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger  (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με  30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν  από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί  μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και  ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και  υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των
πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το  πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.

Τα χρήματα του Wörgl 

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των  εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι  άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους  φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:
Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.
Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης
και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα
αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα:  Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών.
Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:
«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας – Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».
Η επιτυχία του Wörgl

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών. Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το “θαύμα του Wörgl”. Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.
Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:  «Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του  πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι,  περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική  Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει  νακαινιστεί όμορφα ως ένα  γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την  πλάκα: “Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933″. Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες  στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά  εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα  καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές  δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl  εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του  φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο  παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την  αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε
μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι  ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται  στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να  αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί  κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ
καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά  την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των  τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία,  μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την  αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα  σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα  καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από  διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη  συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των  εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει  θερμά.»
Το τέλος

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να  επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της,  απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου  Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την  έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση “νομίσματος έκτακτης ανάγκης”. Το  Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε  όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η  Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να  εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει  τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την
ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την  παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον  είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του  Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

(Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΥΛΑΝΔΗ
Με δεδομένα τα παραπάνω , είναι κατανοητό ότι η αύξηση των τιμών στους σκληρούς δίσκους από τους διανομείς, επέφερε άμεσες και μαζικές αυξήσεις σε όλους τους εσωτερικούς μηχανικούς σκληρούς δίσκους (SATA-II,SATA-III).
Πολλές από τις αυξήσεις ειδικά των μεγάλων γνωστών ηλεκτρονικών καταστημάτων ήταν πάρα πολύ υψηλές και αδικαιολόγητες (π.χ. ενώ η χοντρική του Seagate 1TB ήταν στα 60-65€, ξαφνικά σε μία ημέρα εκτινάχθηκε η λιανική του στα 115€ ), την ίδια στιγμή όμως μικρά ηλεκτρονικά καταστήματα -είτε δεν είχανε ή δεν έχουν ακόμη ενημερώσει τις τιμές τους-  ήταν φθηνότερα, είτε αγνοώντας το αξίωμα της αξίας αποθήκης, είτε γιατί δεν είχανε ενημερωμένες τιμές, είτε γιατί θέλανε για άλλη μια φορά να δημιουργήσουν εντυπώσεις … του τύπου κοίτα πόσο φθηνότερο είμαι από το ΠΛΑΙΣΙΟ/Eshop/Getitnow/Multirama κ.ο.κ. . Παράλληλα είχαμε συζητήσεις στα Forums-Blogs για κερδοσκοπία των μεγάλων καταστημάτων που σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως εξαργυρώνουν το όνομά τους !
Εαν εφαρμόσει κανείς την αρχή της αξίας στοκ αποθήκης , πρέπει να ανεβάσει τις τιμές του, στις τρέχουσες τιμές -ανεξαρτήτως στοκ-  (εκτός και εαν θεωρεί κακό στοκ το να έχει δίσκους και ότι αυτό πρέπει να εκποιηθεί – ξεπουληθεί).  Οι διανομείς αυξήσανε άμεσα τις τιμές στην χοντρική , εκτός ελαχίστων περιπτώσεων παλαιού στοκ (π.χ. SATA-II 3Gb/s δίσκων) γιατί αντίστοιχα εδώ και εβδομάδες οι κατασκευάστριες είχανε εφαρμόσει άλλες τιμολογιακές πολιτικές ή και πολιτικές μικρής διαθεσιμότητας (για παράδειγμα δεν τιμολογείς πάνω από 3 Δίσκους/ημέρα/ΑΦΜ) . Έδρασε πολύ γρήγορα ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης , με αποτέλεσμα να εκτιναχθούν σχεδόν στο +100% οι τιμές των σκληρών δίσκων και να έχουμε μια νέα “ανωμαλία=αύξηση” τιμών στην Ελληνική αγορά Πληροφορικής.
Παράλληλα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι υπήρξαν πολλές αλλαγές στην χώρα μας (αλλαγές ΦΠΑ, επιβολή Φόρου Ανακύκλωσης κ.ο.κ.) που γενικότερα απορροφήθηκαν από το κανάλι διανομής και ποτέ δεν επιβάρυνε τους τελικούς καταναλωτές.
Κανείς δεν γνωρίζει ακόμη για το πότε θα εξομαλυνθεί η κατάσταση στα προηγούμενα επίπεδα. Πιστεύω ότι πολύ γρήγορα η αύξηση θα επηρεάσει εξωτερικούς USB , αλλά και φορητούς υπολογιστές ή σταθερά επώνυμα συστήματα που θα παραχθούν αυτή την περίοδο ή τους επόμενους μήνες. Ελπίζω ότι οι τιμές λόγω της γενικότερης παγκόσμιας οικονομικής κατάστασης δεν θα ανέβουν υπερβολικά (άλλωστε σταμάτησε να βρέχει!!!). Τα τελευταία χρόνια η αγορά των σταθερών και φορητών συστημάτων παγκόσμια περνάει από στάδια ύφεσης χωρίς ιδιαίτερα σημάδια ανάκαμψης (η HP για παράδειγμα σκεφτόταν να αποχωρήσει από την αγορά Desktop PC).  Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε όμως το γεγονός ότι η απορρόφηση των αυξήσεων αυτών, θα πάρει ένα σημαντικό χρονικό διάστημα (6 ή και 8 μήνες), μέχρι να στεγνώσουν τα εργοστάσια παραγωγής στην Ταυλάνδη και μέχρι να στεγνώσει και η ευκαιρία που είχανε μεγάλες εταιρίες κατασκευής & διανομής για την κάλυψη-μπάλωμα οικονομικών ζημιών του έτους  με την χρήση τέτοιου είδους “κόλπων” & μικρο-”κερδοσκοπίας”.
Να σημειώσουμε ως αναφορά ακόμη δύο παράγοντες που επηρεάζουν τις τιμές : Η μείωση των κατασκευαστών σκληρών δίσκων σε 3 βασικές εταιρίες (Seagate, WD & Toshiba) και η διαφοροποίηση της ισοτιμίας μεταξύ δολλαρίου-ευρώ που επηρεάζει σημαντικά την τοπική αγορά μας.

Τελικά Συμπεράσματα
Οι τιμές των σκληρών δίσκων ανεβήκανε όπως τα νερά στις πλυμμήρες της Ταυλάνδης. Όποια ηλεκτρονικά καταστήματα ανεβάσανε υπερβολικά τις τιμές τους, το κάνανε καθαρά για κερδοσκοπικούς σκοπούς ή γιατί αντιδράσανε έτσι για να μην έχουν απώλειες από λάθος τιμές. Οσα ηλεκτρονικά καταστήματα έχουν ακόμη φθηνές τιμές, απλά δεν ενημερώσανε τις τιμές τους ή αγνοούν βασικούς κανόνες της αγοράς.
Που βρίσκεται η πραγματική τιμή των σκληρών δίσκων ? κάπου στην μέση όπως και τα περισσότερα ηλεκτρονικά καταστήματα.
Οι τιμές των σκληρών δίσκων εκτιμάται ότι θα συμπαρασύρουν προς τα πάνω τις τιμές και στα υπόλοιπα είδη πληροφορικής μέχρι να υπάρξει μια σχετική ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης.
Ελπίζουμε ότι σε 6 έως 8 μήνες τα πράγματα θα επιστρέψουν σε χαμηλά επίπεδα.

Επεξηγήσεις – Παρατηρήσεις
* Οτιδήποτε πάνω από 5% επί της χοντρικής τιμής αγοράς, στον χώρο της πληροφορικής θεωρείτε αισχροκέρδια
** Συνήθης συζήτηση μεταξύ των ιδιοκτητών εταιριών πληροφορικής : – Πως γίνεται να εργαζόμαστε όλη μέρα και τελικά χρήματα να μην έχουμε πουθενά…?
*** Θα πρέπει να γνωρίζει κανείς ότι η χαμηλότερη τιμή σε όλα τα είδη πληροφορικής στις μηχανές αναζήτησης τιμών είναι ακριβώς = η Φθηνότερη Χοντρική Τιμή Αγοράς Χ Μειωμένο Συντελεστή ΦΠΑ που ισχύει σε μερικές περιοχές (π.χ. Δωδεκάνησα) στην Ελλάδα, αλλά με την βοήθεια της τεχνολογίας & της φορολογικής ανεκτικότητας του Κώδικα Βιβλίων Στοιχείων (ΚΒΣ) εφαρμόζεται στο ηλεκτρονικό εμπόριο πληροφορικής σε όλη την Ελληνική Επικράτεια.

‘Όχι εγώ’, είπε η αγελάδα, ‘τέλειωσε το ωράριο μου’.
‘Όχι εγώ’, είπε η πάπια, ‘σήμερα έχω ημιαργία’.
‘Όχι εγώ’, είπε το γουρούνι, ‘έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας’.
‘Όχι εγώ’, είπε η χήνα, ‘ψάχνω για δουλειά’.

‘Θα το κάνω τότε μόνη μου’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε, που έγινε ψηλό και ολόχρυσο. ‘Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;’ Ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσα.

‘Όχι εγώ’, είπε η πάπια, ’σήμερα κάνω στάση εργασίας.’
‘Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου’, είπε το γουρούνι.
‘Όχι εγώ, θα χάσω την αρχαιότητά μου’, είπε η αγελάδα.
‘Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας’, είπε η χήνα.

‘Θα το κάνω τότε μόνη μου’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Θέρισε το σιτάρι, έφτιαξε το αλεύρι και έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. ‘Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;’ ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

‘Όχι εγώ, θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα’, είπε η αγελάδα.
‘Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης’, είπε η πάπια.
‘Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα ωρίμανσης, είπε το γουρούνι.
‘Όχι εγώ, θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ η μόνος βοηθός’, είπε η χήνα.

‘Θα το κάνω τότε μόνη μου’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες. Μύρισε όμορφα το φρεσκοψημένο ψωμί, σε όλη η φάρμα και τότε μαζεύτηκαν όλα τα ζώα. Όλα θέλανε – για την ακρίβεια απαιτούσανε -, μερίδιο απ’ το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, ‘Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε φρατζόλες μοναχή μου’.

‘Αίσχος – Κερδοσκοπία!’, φώναξε η αγελάδα.
‘Καπιταλιστική βδέλλα!’, ούρλιαξε η πάπια.
‘Απαιτώ ίσα δικαιώματα!’, διαμαρτυρήθηκε η χήνα.
Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε, καθώς βαρέθηκε να κάνει κάτι παραπάνω.
Και γράψανε σε πλακάτ ‘Αδικία’, ‘Η μικρή κόκκινη κλώσα να φορολογηθεί’, ‘Να κρατικοποιηθεί το ψωμί’, ‘Τα πεινασμένα ζώα έχουν δίκιο’, ‘Νόμος είναι το δίκιο του γουρουνιού’ και κάνανε πορεία γύρω – γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας διάφορα συνθήματα.

Τότε ήρθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης και είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα. ‘Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη, δεν μπορείς να το φας μόνη σου’.

‘Μα εγώ δούλεψα μόνη μου, για να φτιαχτεί αυτό το ψωμί, κανένας άλλος δεν με βοήθησε’, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. ‘Ολομόναχη μου, τα έκανα όλα.’

‘Ακριβώς’, είπε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης. ‘Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς. Καθένας μπορεί να δουλεύει όσο θέλει. Αλλά, με τους σύγχρονους κρατικούς κανονισμούς, το ψωμί θα πρέπει να μοιραστεί σε όλα τα ζώα και η εσύ μικρή κόκκινη κλώσα, θα πρέπει να δώσεις φόρο την μισή φρατζόλα ψωμιού στο κράτος, να πληρώσεις ακόμα φόρο ακίνητης περιουσίας για το χωράφι που όργωσες, να πληρώσεις για να δημοσιεύσεις στις εφημερίδες φωτογραφίες του ψωμιού που έψησες και να πληρώσεις εισφορές στα ταμεία των αγροτών, των μυλωνάδων και αρτοποιών, οπότε θα σου μείνει το ένα τέταρτο της φρατζόλας. Τι νομίζεις δηλαδή, ότι εσύ θα τρως και οι άλλοι θα πεινάνε;’

Και έζησε η μικρή κόκκινη κλώσα καλά –με το ένα τέταρτο της φρατζόλας-, και τα υπόλοιπα ζώα –με τις ολόκληρες φρατζόλες– ακόμα καλύτερα. Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα σταμάτησε να φτιάχνει το ψωμί της σε αυτήν τη φάρμα και πήγαινε σε άλλη φάρμα. Οι γείτονές της όμως, η πάπια, η αγελάδα, το γουρούνι και η χήνα αναρωτιόνται ακόμα μέχρι σήμερα γιατί η μικρή κόκκινη κλώσα δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι απλώς τυχαία !!!
(Παραλλαγή του αγγλικού παιδικού παραμυθιού : “The little red hen.”)

Σήμερα στο Mailbox μου …
—–Original Message—–
From: Απομακρυσμένη βοήθεια [mailto:ΧΧΧΧΧΧ@ΧΧΧΧΧΧ.gr]
Sent: Monday, September 26, 2011 ΧΧ:ΧΧ
To: “ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ”
Subject: τα λεφτά χρειάζονται αλλα δεν είναι το πάν(ενημερωτικο-διαφημιση)

Καλημέρα και καλή εβδομάδα,

Ονομάζομαι Δημήτρης ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ και έχω μια ακόμη διαφορετική ιδέα. Εργασία με donate. Οι καιροί είναι δύσκολοι για όλους αλλά πιστεύω πως πρέπει να είμαστε ενωμένοι. Ασχολούμαι επαγγελματικά με υπολογιστές και βλέποντας την αναγκαιότητα τους (βλ. αγανακτισμένοι) θεωρώ άδικο όταν κάποιος δεν ξέρει τι να κάνει και δεν έχει χρήματα να αφήνει κλειστό τον υπολογιστή του. Για κάποιον που ξέρει μπορεί να είναι ζήτημα μερικών λεπτών και μηδενικών εξόδων.

Εάν αντιμετωπίζεται κάποιο πρόβλημα με το ηλεκτρονικό σας υπολογιστή ή έχετε γενικότερα κάποια ερώτηση πάνω σε θέματα windows, internet, δικτύων, ασφαλείας, προγραμμάτων, ρωτήστε με. Δεν θα σας κοστίσει τίποτα και ίσως να ξέρω την απάντηση.

Θα χαρώ να σας ακούσω,
ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ! & ΚΙΝΗΤΟ ΧΧΧΧΧΧΧΧΧ
—–EOF—–

Πετάμε στα σκουπίδια, σπουδές, ατελείωτες ώρες ενασχόλησης, ξενύχτια, δουλειά απίστευτη και λέμε πλέον στους πελάτες : “Προσλάβετέ μας και πληρώστε μας με την μορφή όσο πιστεύετε εσείς… με την μορφή δωρεάς”.
Οι υπηρεσίες μας άλλωστε “έχουν ευτελιστεί” από το απλό : ο γνωστός μου κάνει δωρεάν το format στον υπολογιστή μου και ουσιαστικά δεν μου κοστίζει τίποτα. Γιατί να πάω σε μια εταιρία με πιστοποιημένους τεχνικούς ? Ποιος ο λόγος να πληρώσω για κάτι που βρίσκω και δωρεάν.
Θυμήθηκα και μια παλιά διαφήμιση της MS : Εγκαταστάσεις Server – Μήτσος Κιν: 69ΧΧΧΧΧΧΧ , θα εμπιστευτείτε στον Μήτσο τα κλειδιά της επιχείρησης (ή του σπιτιού) σας ή σε πιστοποιημένο τεχνικό ? (Ελα μου ντε… και εν μέσω κρίσης τι αποφασίζεται, φυσικά τον Μήτσο φαντάζομαι).
Αλλά τελικά γιατί πρέπει να σπουδάσει κανείς ή να πιστοποιηθεί, αφού ο ανταγωνιστής του δουλεύει δωρεάν και ουσιαστικά του διαμορφώνει μια αγορά που πιστεύει : ότι όλα προσφέρονται For Free. Software for Free or Donate (και ο Ελληνας δεν συνηθίζει να κάνει Δωρεές προτιμά το σπασμένο…), Services for Free or Donate και Hardware με Box Moving μηδενικά ποσοστά κέρδους…. (Ε να μην ξεχνάμε τα Crack , τα σπασμένα Windows, Office κλπ που και αυτά δεν υπάρχει λόγος για να τα αγοράσουμε …. μέχρι να έρθει το ΣΔΟΕ μπροστά στην πόρτα μας).

Αντε καλή τύχη σε όλους μας (γιατί πολλαπλασιαζόμαστε κάθε μέρα, ένεκα του μέλλοντος που έχουν οι νέες τεχνολογίες και η πληροφορική)

Αυτά να τα σκεφτείτε πριν δηλώσετε το μηχανογραφικό δελτίο των Πανελλαδικών Εξετάσεων και ακολουθήσετε τον δρόμο της πληροφορικής στην Ελλάδα.
Μιλήστε και με κανέναν επαγγελματία πριν τολμήσετε το βήμα, γιατί καλή η αγάπη αλλά πρέπει να τρέφεται.

Επειδή αναφέρθηκε σε κάποιο σχόλιο το Getitnow.gr , ότι “τα έχει μαζέψει όλα…” ας δούμε λίγο τα πρώτα στοιχεία του εγχειρήματος των εταιριών ομίλου Πάνου Γερμανού και Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (Ψυχάρης).

Αρχικό Κεφάλαιο :  5.500.000 €   (550.000 μετοχές των 10€)
Ζημιές 1ου Ισολογισμού εις νέον : -8.900.000€  (για μια νέα εταιρία του .gr δεν είναι και ότι καλύτερο)
Ηδη ξεκινήσαμε με ομολογιακά δάνεια 7 Μ€ και χρωστάμε σε προμηθευτές 4.2 Μ€
Έχουμε κτήρια & εξοπλισμοί 1.400.000€, άλλωστε είναι και τα καταστήματα (30 Shops που φτιάχτηκαν, γιατί αποθήκες υπάρχουν έτοιμες στον Αγ. Στέφανο)
Το όμορφο και υπέροχο είναι το παρακάτω , που για ένα ηλεκτρονικό κατάστημα δεν δικαιολογείται (stock?) :
Πωλήσεις : 3.923.030€
Κόστος Πωληθέντων :  4.256.675€
Αποθέματα Stock 31/12 : 2.320.000€
Δηλαδή μπήκαμε μέσα -330.000€  πουλώντας  προιόντα? Ετσι μπορεί ο καθένας να τα μαζέψει όλα, χρηματοδοτώντας την πώλησή του.
Ενώ έχουμε κόστος λειτουργίας ετήσιο : 2,2 Μ€ και παράλληλα ξοδέψαμε και 6,3Μ€ (διαφήμιση, προώθηση κλπ διάφορα έξοδα της εταιρίας).
Ξεκινήσαμε λοιπόν και έχουμε ξοδέψει περίπου 10Μ€, δεν νομίζω ότι κανένα άλλο ηλεκτρονικό κατάστημα στην χώρα μας δεν έχει ξοδέψει περισσότερα χρήματα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.

Συμφωνώ, ο 1ος ισολογισμός δεν μπορεί να κρίνει το μέλλον μιας εταιρίας , για το λόγο αυτό δεν θα συνεχίσουμε με περισσότερα σχόλια. Μόνο καλή τύχη μπορούμε να ευχηθούμε.

Αγριος ο κόσμος των επιχειρήσεων , ακόμη περισσότερο άγριος ο κόσμος της πληροφορικής.

Προσωπικά θα επιμένω ότι η συγκεκριμένη δουλειά χρειάζεται μεράκι, αγάπη και αντοχές.

Καλό Μαραθώνιο σε όλους μας
Ευτυχισμένο Ηλεκτρονικό Εμπόριο Πληροφορικής!

Υ.Γ. Δεν το αντέχω θα αναφέρω πάντως ότι λυπάμαι τα παιδιά -δυο συγκεκριμένα- που τα βλέπω καθημερινά να κάθονται μέσα σε ένα υποκατάστημα Getitnow.gr με την μαύρη στολή τους και να τριγυρνάνε όλη μέρα για να περάσει η ώρα και να κλείσουν το κατάστημά τους, χωρίς να μιλήσουν έστω και με έναν ενδιαφερόμενο πελάτη… Αυτή την φούσκα θα την συζητήσουμε αφού σκάσει , έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας.